دلـــم خوش نيست   غمگينم...! شايد كسي نمي فهمدشايد كسي نمي داندكسي شايد مـرا نمي گيرد از دست تنهـاييتو فقـط      ميخوانــــي شعــــري واهسته زيرلـــب مي گويي: عجب احســــاـس زيبـــايي!!!     تــــو هم شــــــايد نمي دانـــــي....           ﺭﻭﺯﻫﺎﮮ ﺑﺎﺭﻭﻧﮯ ﺭﻭ ﺧﯿﻠﮯ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭَﻡ  ﻣَﻌﻠﻮﻡ ﻧﻤﮯﺷﮧ ﻣُﻨﺘﻈﺮ ﺗﺎﮐﺴ...

كـــاش ميدانستم اين ســـرنوشت را چه كســـي بـــرايم بافته... ان وقـــت به او ميگفتم... يقـــه را انقـــدر تنـــگ بافــته اي كه بغـــض هايم رانميـــتوانم فـــرو ببـــرم...  

  هر روز پشت پنجره می ایستم     فکر می کنم « شاید دوباره برگردد! »     اما چه فایده !     هیچکس حتی به اشتباه     دو بار به کوچه ی بُن بست نمی رود...    

ایستـاده .. و .. لبخــــند زنـــان ! پـایـش را ... رویِ گلـویـــم فـشار میـدهـد .. تنــــهـایـی... ! این روزهای سخت از هر انگشتم یک هنر می بارد   شب ها می بافم خیالت را   روزها می کشم دردهای نبودنت را   و غروب ها هم   وای غروب ها می رقصم با سازِ دلتنگی هایم...  

  قصـه ی مـــن هنـــــوز تمــــام نشـــده...   نمــیدانم چــــرا کلاغـــــم زود به خـــــانه اش رســــــید...؟  

  دلـــم می خواهد زندگــــی ام را مـــوقت بدهـــم دســـت یک آدم دیگــر بگویــم تــو بــازی کــن تا مـــــن برگــــردم نســــوزی هـــا … !     

  هر روز پشت پنجره می ایستم   فکر می کنم « شاید دوباره برگردد! »   اما چه فایده !   هیچکس حتی به اشتباه   دو بار به کوچه ی بُن بست نمی رود...

                           ســــر زده بیــــــا …                                                             کمــــــﮯ آشفتــــگی بــــد نـیست …       آن وقــــــت …     تکــــــاندن ِ شانــــــه هاﮮ ِ پُـر غُـبــــــار     و مُرتب کردن ِ موهــــــاﮮ ِ پریـشــــــانت ،            بهانـــــــﮧ اﮮ مـ...

میخواهم برایت "تنهــــایی" را معنی کنم!  در ساحـــل کنار دریا ایســــتاده ای ... هوای ســـرد   صــــدای مـــوج  انتظار انتظار انتظار … به خودت می آیی ... یادت می آید دیگــر نه کســـی است که از پشت بغلت کند،  نه دستی که شـــانه هایت را بگیرد ، نه صــدایی که قشــــنگ تر از صـــدای دریــــا باشد    اسـ...

دنیـــا بازی‌هایت را ســـرم در آوردی... گـــرفتنی‌ها را گـــرفتی‌... دادنـــی‌ها را " نــدادی "...  حســـرت‌ها را کاشتـــی... زخم‌ها را زدی ... دیـــگر بس است... چیـــزی نمانده ... بگـــذار آســــوده بخـــــوابم ...   محتـــــاج یک خــــــواب بی‌ بیــــدارم ...  

 ســــــــــخت است... سخت است درک کردن دخـــــــــتری که غـــــم هایــــــش را خودش میـــــداند و دلش ... که همه تنـــــــــــــها لبــــخـــندهایش را میبینند ؛ که حســـــــــــــــرت میـــــخورند بـــخاطر شاد بودنـــــــــــش ... بخاطر خنده هایـــــــــــــــــــش ..... و هیـــــــــــــــــــــچکس...

دلـتنگیهایـم را زیـر دوش حمّــام میبَـرم ..، بُـغـضـم را … میـان شُـرشُـر آبِ داغ میتـرکـانـم، تا همـه فـکـر کننـد ..؛   قرمـزیِ چشمـانـم از دم کـردنِ حمّـام است …  

  اشـــکهایم دفتــــــردلتنگــــیهایــــم راخیـــس میـــــــکــــندهـــــرشب... اینهــــاکــــه می بینیـــد دلـــنوشته های خیس روزهــــــاوشبهـــای تکـــــراری من است... بااینهــــاعاشقـــــی مــیکنــــم...        

 בلَـــمْ پُـــرْ اَزْ حَــرْفـــْهــآییســـْتْ کـــه   هیچْــکَــسْ حـآضِــرْ بــه گــوشْـ دادَنَــشْ نیســـْتْ   جُـــزْ   בفْتَـ ــ ــرِ خــ ــ ــآطــِرآتَـ ــ ــم...

  بلند شو و همراه کلاغ قصه ها به خانه ام بیا اینجا یکی از بودهای قصه سال هاست     چشم انتظار آن یکی نبود نشسته است... !    

 تنهــــــا چیــــــــزی که بایـد از "زندگـــی" آمــــوخت فقــط یــک کلمـــــــه اسـت * میگـــــــــــذرد * امـــــا "دق" میدهــد تا بگـــــــذرد...

  همیشه در سختـــی ها به خـــودم می گفتم "این نیـــز بگذرد " هنـــــوز هم می گــــویم .. اما حـــــال می دانم آنچه می گذرد "عمـــرِ مـــن" است   نه "سختـــی ها"...  

موجود بے آزارے هستم ...  کار مے کنم  قصہ مے خوانم  شعر مے نویســـــم ...  و گاهے  دلـــــم کہ برایتـــــ تنگـــــ مے شود ،  تمام خیابانہا رابا "یادتـــــ "پیاده مے روم... !  

خـــــــــــــــــدایـــــــا... ! ! ! مـــن که "غـــصـه هایـــم "را ســـــر وقـــــتـــ میــــخـــــــورم... پـــــس چــــــرا خــــــــوب نمـــــیشــــــود  "درد هـــــــــــــــــایــمـ "ـ ـ ـ ــ !!!  

ڪـاشــڪــے تـَلــخــے زنـدگــے ڪــَــمـے الــڪـُل داشـتـــْـ شـایـد مـَســتـمـان مـےڪـــرد وَ בرב را نـمـےفـهمـیـدیـ ـم(!) خـاطــره مثــل الــڪـل نیــسـت ڪــﮧ بـپــَره   خــاطـره خــاطــرَسـتــ نمــیـره میـــمـونـﮧ و داغـــونـت میـڪُــنـﮧ...