چــرا آدمـــا نمیـــدونن بعضــــــــی وقتهــــا خـــــداحافـــــظ یعنـــــــی :

 

" نــــــــــــــــذار برم "

 

یعنـــــــی بــرم گــــردون

سفــــت بغلـــــم کـــن

...

 

ســـــرمو بچـــــسبـــون به سینــــه ت و

 

بگــــــو :

 

"خدافــــظ و زهــــر مـــار

 

بیخــــــود کــــردی میگی خدافـــــظ

 

مگـــــه میـــذارم بــــری؟!!

مــــــگه الکیــــــــه!!

 

 

 

 

 

مـےگـــوینـــد:

مخـــآطَبــــ دآشتـــﮧ بـــآش

بــــرآے عـــآشِقــآنـﮧ هــآیَتــــ !

نِمـےدآنَنـــد

مُخـــآطبـــ تَمـــآمِـ عــآشِقــآنـﮧ هــآے مَـــن

تــــــــــــــویــے

 

 

           عجـــــــــایب هشت گانہ اَند...

 

           آغــــــــوشِ "تـــــــــو"

 

           هیچ بُعـــــــدی ندارد ..

 

           واردش کــــــــــہ شوی ،

 

           زمــــــان بی معنــــــــا میشـود...

 

          بی آنکـہ نفـــــس بکشی روحـــــــــــَت تآزه می شود ..

 

وقتے دو قلــ♥ــب برای یڪـدیگر بتپد…

 

هیچ فاصلـــ ــہ اے دور نیسـﭞ …

 

هیچ زمانے زیــــاد نیسـﭞ…

 

و هیچ عشـــ♥ـــق دیگرے نمے تواند

 

آن دو را از هم دور کند !

 

محڪـم تریـטּ برهاטּ عشــ♥ـــق…

 

اعتمــــــــــــــ♥ــــــــــــاد اسـﭞ…

 

عشـــق

 

نــه پــول میخـــواد

 

نــه خوشگلـــی

 

نــه ماشیـــن

 

نــه هیچـــی دیگـــه

 

 فقـــــط دو تــا آدم میخــــواد...

 

تاکیــــد میکنــــم : آدمــــــــ

 

چقـــــــــــــــــــــدر تلخ است بعد از سال ها

 

انتـــــــــــــــــــــظار...!

 

نیــــــــــــــمه گم شـــــــــــــده ات را

 

کامـــــــــــل بیابی...!!

 

 

 

آدم باس یکیو داشته باشه

 

آخر شب بهش اس بده بگه : تو مال کی هستی؟

 

اونم بگه : مال تو روانی بگیر بکپ.

 

 

اینجـــا بـﮧ مـَرز بـے تـَفـاوُتـے هـا رسیـבه ام

בلـَــم را בیگــر هیـــچ نمـے لرزانــב!!

בر مـَـטּ دلهـُــره…

בر مـَـטּ تـــرس…

בر مـَـטּ "احســآس" مُــرבه است" !!

ایـטּ روزهـآ بــے خـیـآل خیـالـَم شـُבه ام

مـُنتظرَم בنــیـا تـَمـام شـَوב...!!

 

 

 

روزے میــرسَـد

 

بـــے هیــــچ خَبـــَـــرے

 

بــآ کولـــﮧ بــــآر تَنهـــآییـَمــ

 

 

בَر جـــآده هــآے بـے انتهــــآے ایـלּ בنیــآے عَجیـبــــ

 

 

 

رآه خــــوآهمــ افتـــــآב

 

 

 

مَـــלּ کـــﮧ غَریبـــــمــ

 

 

 

چــﮧ فَــــرقے בآرב

 

 

کجـــــآے ایـــن בنیــــــآ بـآشــــمــ

 

 

همــه جــــآے جهــــآלּ

 

 

تنهـــــآیے بــــآ مَـــלּ استـــ

 

دلَـــــم یکـــــ کــوچـ♥ــــه میخـــــواهَــــد

 

 

بـــی بــ♥ــن بَستــــ . . .

 

 

وَ بــــارانـــی نَــ♥ـــم نَــــم . . .

 

 

وَ یکـــــ خـــــدا ، کـــــه کَــ♥ــمی

 

بــــا هَــــم راه بــــرَویـــــم !!

 

.

 

.

 

.

 

 فقط هَـمـیــ♥ ـن ... !

همیشه از فاصله ها گله مندیم…

 

شایدیادمان رفته..

که در مشق های کودکیمان گاه برای فهمیدن کلمات فاصله هم لازم بود…

 

مـــــــا،
نســـــلی هستیم کــــه،
بهـــــــترین حــــــــرفهــــــای زندگــــــیمان را نگفتیـــــم…
تایــــــپ کردیـــــــــم

 

بابا بهروز:شروین چکار می کنی پسرم
شروین دستش را بر روی شانه ی اقا جون نهاد و او را در آغو گرفت و آرام سر خود و با زانو نشست صدای هق هق گریه ی او مامان سایه و عمه بهر را نیز به گریه انداخت
شروین:بردی اقا جون بردی تو برنده شدی
آقاجون دستانش لرزید و نگاه پر غرورش را از او برگرداند
آقاجون:بلند شو پسر اون رفته اون به خواسته اش رسیده دیگه من نوه ای ندارم شما دیگه خانواده ی من نیستین
شروین:خیلی دیر شد آقاجون خیلی دیر شد شیرین به خواسته اش نرسید نرسید شیرین(وفریادی کشید)به خاطر شما خواهر من داره با مرگ روبه رو می شه
همه جا را سکوت در بر گرفت سکوتی عجیب شروین از جایش بلند شد 
شروین:آقای بهادری اگه خواهر من چیزیش شد این باغ لعنتی رو به اتیش می کشم
بابا بهروز خودش را به او رساند و شانه اش را گرفت با ترس زل زد به چشمانش
بابابهروز:چی شده شروین شیرین کجاست

ادامه مطلب

شروین سراسیمه به داخل آمد و شیرین را در اغوش ارشیا دید سرم رو از آغوش ارشیا بیرون آوردم نگاهی به شروین کردم شروی آغوشش را برای من گشود خودم را در آغوش او انداختم صدای نوازشگرش توی گوشم پیچید
شروین:آروم باش کوچلو نمی زارم آب خوشی از گلوش پایین بره بهت قول می دم
منو به خودش فشرد بهش ایمان داشتم امیدم به تکیه گاهام بود اینارو داشتم غمی نداشتم ارشیا ساکت ایستاده بود و چیزی نمی گفت شروین دست من را گرفت و من را بر روی مبل نهاد و روبه روی من دوزانو نشست چشمان مهربانش منو یاد مامان می ندازه
شروین:کی اینطور شد
سرمو به طرف ارشیا برگردوندم توی فکر بود همنطور که نگاهم به او بود تمام جریانی که پیش آمده بود را گفتم شروین اخم هایش درهم و درهمتر می شد دستی با عصبانیت در موهایش کشید نگاهی به هر دو کردم لبخندی زدم
شیرین:اینارو بی خیال
ارشیا نگاهشو به من دوخت اخمی کرد این یعنی اینکه بمیرم هم بی خیال نمی شم
شیرین:شروین دوست داری مامانو ببینی
شروین به یک لحظه بدون حرکت ایستاد و بعد سرش را تکان داد 

ادامه مطلب

شیرین:از کجا فهمیدی که ما رفته بودیم شهربازی
ارشیا خنده ای کرد:من هرجا بری مثل سایه پشت سرتم

شیرین:خیلی لوسی ارشیا 

ارشیا:خوب من باید هواتو داشته باشم دیگه مگه نه
شیرین:راستشو بگو
ارشیا:بابا گفتیم با احسان بیایم دنبالتون آخه این روزو دوست داشت با شما باشه 
شیرین:چرا دوست داشت با ما باشه
ارشیا:خوب چیزه چطو...
مامان سایه:شیرین بیداری
گوشی رو قطع کردم نگاهی به مامانم کردم
شیرین:بیدارم مامان
مامان سایه سرش را به زیر انداخت:شیرین نمی دونم بابات چشه 
دلم لرزید بابا بهروزم چشه با سرعت بلند شدم دنبال مامان راه افتادم 
مامان سایه:توی کتابخانه نشسته بیرون نمی یاد

ادامه مطلب